 จะเป็นเช่นนี้อีกนานไหม เมื่อสองใจเราไปกันไม่ได้ แล้วจะเสแสร้งไปทำไม ต่างคนก็ต่างไป มอบหัวใจคืนกันและกัน |
| คุณค่าฉันมันคงน้อยกว่าเขา เธอจึงไม่เอาใจใส่ สิ่งที่มีมันคงน้อยเกินไป ไม่พอดึงดูดใจของเธอให้หันมา |
| อย่าทิ้งฉันอยู่เหงาๆ โศกเศร้าอย่างนี้อยู่เสมอ ใส่ใจฉันบ้างนะเธอ อย่าเหม่อเมิน เหินห่าง ร้างรา |
| ถ้าไม่ชอบจะพยายามไม่เจอ ไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจ จะขอหลบหน้าไปให้ไกลๆ เธอจะได้ไม่รำคาญใจ รำคาญตา |
| พอเถอะนะคนดี พอเสียทีกับการทำร้าย เจ็บที่ได้ก็มากมาย แล้วทำไมยังหลอกกัน พอเถอะนะคนดี พอเสียทีที่หลอกฉัน หากไม่เห็นค่าว่าสำคัญ บอกสั้นๆแค่นั้น ฉันจะไป |
| ยังอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงที่มีความรักแท้ แม้ต้องทนอยู่อย่างคนอ่อนแอ พ่ายแพ้ตลอดร่าง อ้างว้างสิ้นดี ยังอยู่เพื่อรอคอย ให้เธอคล้อยกลับมาที่นี่ แม้ช่างเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี ก็จะขออยู่ตรงนี้ ตรงที่ .. เคยมีเธอ |
| อย่ามาทำให้ฉันรักนะ รู้ไหมล่ะฉันหวั่นไหว อย่าเลยอย่ามาใกล้ เพราะว่าฉันห้ามใจ ไว้ไม่เป็น |
| ลืมไปได้เลยว่าเคยมีฉัน เพราะฉันไร้ค่าไร้ความหมาย แค่ผู้หญิงที่เธอตีจากไกล ลืมไปได้ ไม่ต้องจำ |
| ลมหายใจที่ขาดห้วง เสียงหัวใจที่ขาดหาย ความฝันที่พังมลาย เพียงเพราะหัวใจถูกตัดจากเธอ |
| เธอเดินจากไปพร้อมใครบางคน จากไปอย่างไม่มีเหตุผลแห่งการจากลา ทิ้งให้ฉันอยู่กับน้ำตา อยู่กับความอ่อนล้าของหัวใจ |
| อาจเจ็บบ้างลึกๆ เพียงแค่รู้สึกอ่อนไหว เหงาๆกับหัวใจ ที่เคยมีใคร แล้วไม่มี |
| จำครั้งแรกที่เจอกันได้ไหม จำความห่วงใยที่ใครมีให้ฉัน จำความรู้สึกลึกๆของกันและกัน จำความสัมพันธ์ที่เราเคยมี บัดนี้กลับเหินห่าง กลับอ้างว้างเธอหน่ายหนี ระบายความช้ำความเจ็บออกเป็นกวี กลอนบทนี้จึงมีขึ้น เพราะเธอ |
| ไม่ต้องมองฉันด้วยสายตา ที่มันเย็นชาเกินจะทน รู้ไหมเธอมองอย่างนั้น ใครกันที่แสนจะสับสน ถ้าไม่ใช่ฉันคนนี้ที่หมองหม่น ก็คงเป็นคนที่เธอไม่ต้องการ |
| แล้วน้ำตาก็เปื้อนหัวใจ เมื่อเขาควงคนใหม่ให้เห็น ก็ดีนะ ที่ไม่ซ่อนเร้น จะได้เห็นจิตใจเธอได้ง่ายดี |
| ความรู้สึกดีๆที่มีให้ มันน้อยไปหรือไรหนอ หรือว่ายังไม่พอ เธอจึงก่อกำแพงกั้นในใจ รักเธอมากแค่ไหน ใจเธอรู้ มีเธออยู่ในใจ ไม่หวั่นไหว แต่เธอสิ กลับเห็นฉัน เป็นคนไกล รักที่ให้จากใจ เธอไม่แล |
| ภาพเดิมๆที่มองเห็นกันอยู่ ภาพสวยหรูมีเธอเดินเคียงฉัน ภาพเก่าๆที่เราเดินเคียงกัน ภาพๆนั้นพลันหายมลายไป เหลือไว้แค่ภาพที่น่าสงสาร ฉันทรมานเธอจะรู้บ้างไหม กลับมาหาฉันเถิดอย่าจากไป กลับมาให้ความรักกับฉันตามเดิม |
| ก่อนนั้นไม่เหงา มีสองเราเคียงใกล้ เราสองต่างมอบใจ คอยชิดใกล้ผูกพัน บัดนี้เงียบเหงา ไม่มีสองเราเคียงใกล้ เพราะเธอจากฉันไป เหมือนจะไม่ .. กลับมา |
| รอยยิ้มที่เคยได้เห็น ต่อแต่นี้จะเป็นของใคร อยากย้อนเวลากลับไปได้ แต่จะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อวันนี้ ไม่มีเธอ |
| รักเธอจึงรอเธอ ใจละเมอเพ้อเรียกหา เมื่อไร่เธอจะมา ซับน้ำตาที่ค้างใจ |
| คิดว่าเขาคงรัก แต่ก็เป็นได้เพียงคนรู้จักในตาสอง ฉันคนนี้ก็ได้เพียงแต่มอง ไม่อาจจับจองใจเธอไว้ได้เลย |
| ฉันผิดมากหรือไง ที่เผลอใจไปรักเธอ ผิดมากไหมที่ใจแอบหลงเพ้อ หากผิดเพราะคิดรักเธอ ฉันก็พร้อมเสมอยอมผิดเพราะเธอตลอดไป |
| บอกฉันได้ไหม ว่าทำไมถึงบอกลา ช่างไม่นึกถึงใจที่อ่อนล้า หรือลืมไปว่าเคยรักกัน รู้ดีว่าเธอเองก็เสียใจ แต่ฉันเสียใจมากกว่านั้น ที่แล้วมาเธอคงไม่คิดผูกพัน เธอถึงบอกลากัน อย่างเลือดเย็น |
| ใช่หัวใจมันเย็นชา ที่ไม่หาคนใหม่มาแทนที่ เธอทำเจ็บมากมายนะคนดี ปวดตรงนี้ ร้าวตรงนี้ ตรงที่ใจ |
| ถึงจะทำฉันเจ็บสักแค่ไหน ไม่เป็นไรพอทนได้สำหรับฉัน ถึงห่างเหินหมางเมินเดินจากกัน โปรดให้ฉันทนร้าวรานคนเดียวพอ |
| สายฝนโปรยปราย เป็นสายร่วงหล่น เหมือนหยาดน้ำตาคน ร่วงหล่นรดรินใจ ไหลรินเรื่อยๆ ไหลเอื่อยในใจ มันรินรดไหล ปวดใจเหลือทน |
