 ในวันนี้เหลือเพียงแค่อดีต ที่เป็นมีดกรีดเป็นแผลเป็นในใจฉัน เธอจากไปทิ้งคนเคยผูกพัน แล้วใครกันที่ต้องมา .. เสียใจ |
| เคยมีเธอเคียงคู่ แล้วจู่ๆเธอมาเหินห่าง ปล่อยให้เราเดินคนละทาง ความรักจืดจาง.. ร้างลา |
| วันเวลาช่วงหนึ่งซึ่งหายไป เป็นช่วงเวลาสดใสที่สูญสิ้น เหลือเพียงคราบน้ำตาริน กับหัวใจขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี ช่วงเวลาที่หายไป ก็เพราะเธอหมดเยื่อใยแล้วจากหนี สิ่งสวยงามในความทรงจำที่ดี ก็มือดำทันที ในวันเวลาที่ ไม่มีเธอ |
| ก็มีแค่เพียงหัวใจที่เหงาๆ กับความปวดร้าวที่เธอให้มา ก็มีแต่แค่ความเหว่ว้า มีแค่น้ำตา กับความร้าวราน |
| แหงนมองท้องฟ้ามีเมฆฝน คอยปะปนมากับความเงียบเหงา คิดถึงเขาอีกแล้วซิตัวเรา ถึงได้เศร้า รินน้ำตา ได้แต่หลอกตัวเองไปวันๆ ว่าเขาคนนั้นคงกลับมาหา นับเดือนนับดาวรอเวลา ทั้งๆที่ ไม่มีค่า กลับคืน |
| บอกคนไกลใจคิดถึง เธอที่ซึ่งเคยห่วงหา จากวันนั้น มาบอกลา ด้วยน้ำตา แทบหลั่งริน |
| น้ำตาใสๆไหลริน หัวใจขาดวิ่นสั่นไหว เจ็บปวดเพราะความน้อยใจ ทำไมจึงร้างห่างกัน ทำไมพูดจาห้วนๆ ขอเธอทบทวนได้ไหม ทำไมทำฉันปวดใจ ทำไมจึงร้างห่างกัน |
| ความในใจตอนนี้ที่รู้สึก ในส่วนลึกยังมีใครที่ใฝ่หา จากวันนั้นถึงวันนี้ตลอดมา ยังฝันหาเธอทุกคืนไม่ลืมเลย |
| วันนี้เมื่อเธอจากไกล หัวใจฉันเริ่มโหยหา อยากบอกให้เธอรู้ว่า คิดถึงมากนะ คนดี อยากให้เธอกลับมาเหมือนอย่างเก่า อย่าปล่อยให้ฉันเศร้าเหมือนตอนนี้ โปรดกลับมาเถอะนะคนดี หัวใจดวงนี้ยังคอยเธอ |
| หากเธอเลือกจะเดินห่างจากฉัน ก็จะไม่กีดกันหรือกล่าวห้าม ทางเธอเลือกอาจหมดจด อาจงดงาม ส่วนทางฉันอาจเลวทรามตามเธอคิด เมื่อเลือกเดินเหินห่างกันอย่างนี้ อวยพรให้เธอคนดีเลือกไม่ผิด ไปตามทางสว่างไสวของชีวิต ฉันขอไปในทางมืดมิด
ตามลำพัง |
| ขอให้เราจากกันด้วยดี อย่าหันหลับมาทางนี้อีก ขอร้อง ฉันไม่อยากเจ็บใจเป็นคนสำรอง ไม่คิดเป็นที่สอง เป็นรองใคร |
| ประสบการณ์สอนให้เรารู้จัก ว่าความรักเป็นสิ่งที่สูงค่า และฉันก็เป็นแค่คนคั่นเวลา ที่ผ่านมาก็เป็นเพียงตัวแทน |
| ไขว่คว้าหาเธอยู่ร่ำไป แต่ที่ได้กลับมาคือมือเปล่า ในสายตาเธอ ฉันคือคนโง่เขลา ไม่เข้าท่า ไม่น่าสนใจ แล้วก็เคว้งคว้างอยู่อย่างนี้ อยู่อย่างคนที่เจ็บป่วยไข้ หมดหนทางเยียวยาแก้ไข เพียงสักครั้งเธอยังไม่ มาเหลียวแล |
| เสียหายยับเยินเกินสูญเสีย อ่อนเพลียเจ็บช้ำเกินพร่ำเพ้อ มากเกินกว่าครั้งใดที่ได้เจอ หยาดน้ำตาเอ่อล้น จนท่วมใจ |
| นั่งมองท้องฟ้า ฉันมองหาใครคนหนึ่ง เวียนวนบนฟ้าครามของความคิดถึง ซึ่งว่างเปล่าไม่เจอเธอคนนั้น เหงาเหลือเกิน ทำไมเธอห่าเหินหมางเมินฉัน ในเมื่อเราเคยร่วมทุกข์-สุขมาด้วยกัน จะให้ฉัน ทำอย่างไร ให้ลืมเธอ |
| อะไรอะไรอาจสดใสขึ้น วันและคืนอาจมีค่ามากกว่าที่เป็นอยู่ เมื่อเราต่างตัดใจไม่รับรู้ ไม่หันหลังกลับมาดูเมื่อเลิกกัน ชีวิตที่ผ่านมาให้ผ่านเลย เจ็บช้ำจำทนเฉยเป็นอย่างนั้น ทุกสิ่งคงหยุดนิ่งในความเงียบงัน ให้น้ำตาปลอบขวัญ บรรเทาใจ |
| ก็เพราะเป็นคนซื่อ จึงถือคำมั่นสัญญา สุดท้ายได้รู้ว่า สัญญานั้นเป็นเพียงคำปลอบใจ ที่จริงแล้วเธอไม่ควรฝืน ทนกล้ำกลืนทำดีก็ได้ รู้อยู่ว่าเธอไม่อยากให้ฉันเสียใจ แต่ที่เธอทำไป ทำให้ฉันร้าวราน |
| ได้โปรดลืมฉันไป ถ้าหากเธอหมดใจจะรักฉัน ลืมไปให้หมดทุกบทที่ผูกพัน แค่บอก"เลิกกัน" ฉันจะไป ไม่มีประโยชน์ที่จะทน เมื่อใจเธอมันสับสนจนวูบไหว ปล่อยไว้ให้ยืนยาวยิ่งร้าวใจ ตัดใจจากกันที คงดีกว่า |
| นึกถึงวันวานที่เคยซึ้ง นึกถึงคำพูดที่เคยมี แต่แล้วทำไมวันนี้ เธอบอกให้ฉันลืมเธอ |
| ลืมหรือไรที่ทำให้ฉันปวดร้าว จำหรือเปล่าเมื่อครั้งมีใครใหม่ แล้ววันนี้จะกลับมา มันสายไป เพราะเยื่อใยมันขาดไป ในวันวาน |
| เพราะฉันเคยเจ็บมายิ่งกว่านี้ รอยร้าวที่มียังแผ่ซ่าน เป็นแผลเป็นเป็นที่ทรมาน จึงไม่รู้สึกอะไรกับร้าวรานที่เธอทำ |
| ถ้าเธอยังหวังดี ยังพอมีจิตใจสงสาร ช่วยรักษาคนร้าวราน โดยการอย่าพบพานกันอีกเลย |
| ขอบคุณที่กลับมาลา ถึงแม้ว่าจะผิดหวัง ต่อแต่นี้ใครจะเป็นแรงเป็นพลัง คงจะเก็บทุกอย่างไปฝัง..ลงดิน ขอบคุณสำหรับดอกไม้ สายตาไหวๆเริ่มหลั่งริน น้ำตาปริ่มปลายตาคงหมดสิ้น รักของฉันคงแค่เศษหินที่เธอมอง |
| ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าฉันไม่ดีตรงไหน หรือว่าเธอมีใครใหม่ ถึงทิ้งกันไปไม่ไยดี |
| ถ้าจะคบกันต่อไป แล้วทำไมต้องหลบหน้า เบื่อกันก็บอกมา ฉันรู้ค่าตัวเองดี |
