ไม่มีแล้วสินะ วันเก่าๆ ไม่มีความห่วงใยจากเขาที่เคยให้ ไม่มีแล้วความรักและใส่ใจ ไม่มีแม้แต่ความหมาย ในแววตา |
เคยคิดว่าเธอเข้าใจฉัน เคยคิดว่าความรู้สึกนั้นเธอรับรู้ได้ แต่เพิ่งรู้ว่าต่างใครก็ต่างใจ เธอไม่เคยรับรู้ฉันต้องร้องไห้ เพราะความใจร้ายของเธอ |
เมื่อเธอเห็นฉันไม่สำคัญ เห็นว่าฉันไม่มีค่า แล้วนึกหรือว่าฉันจะมีน้ำตา เธอก็ไม่มีค่าเช่นกัน |
พอกันที ไม่ต้องมีเยื่อใยกับฉัน คำพูดเก่าๆสารพัน ที่ฉันเจ็บช้ำมาเกินทน |
คงลืมหมดแล้วสินะ ถึงวันข้างหน้าที่เคยร่วมฝัน แค่ห่างกายใจก็ห่างกัน แล้วความผูกพันจะเหลืออะไร |
เรามันไม่มีค่า ไม่มีราคาไม่มีความหมาย ไม่มีแล้วคำพูดที่มาจากใจ วันเก่าๆที่ผ่านไป ไม่เคยมีความหมายสำหรับเธอ |
ไม่ต้องนึกถึงวันอันสดใส ไม่ต้องนึกว่าใครเคยร่วมฝัน ไม่ต้องนึกว่าทำไมมาพบกัน วันเก่าๆคำเก่าๆผ่านมานั้น ฉันลืมแล้ว |
อยากจะโทษความอ้างว้าง ที่มักทำให้ฉันปวดร้าวเสมอ อยากจะโทษเกลียดโกรธเธอ ที่ทำให้ฉันเก้อ เพราะเธอไม่จริงใจ |
เพราะหัวใจเราไม่เหมือนกัน ฝันที่เคยฝันจึงดูเหมือนไม่มีค่า และเพราะความต่างของวันเวลา เรื่องของเราจึงจบด้วยการจากลาและคำว่า 'เสียใจ' |
เธอเห็นฉันไม่มีหัวใจเลยหรือ หรือเห็นหว่าฉันคือสิ่งของ เมื่อพอใจก็จับจอง คบเล่นๆลองๆแล้วไม่ใยดี |
รู้ทั้งรู้ว่าคุณมีใคร ในหัวใจในความรู้สึก ก็อดไม่ได้ที่จะเจ็บลึกๆ กับความรู้สึกบอกว่า คุณลวง |
ถ้าเธอดีกับฉันอย่างนี้ หัวใจที่มีอาจจะพลั้งเผลอ ความรู้สึกเดิมๆอาจหวนกลับมารักเธอ และหัวใจอาจจะต้องเจอะเจอกับความเจ็บปวด เหมือนที่เคย |
เดินจากฉันไปเสียดีกว่า จะให้ฉันเจ็บปวดปร่าไปถึงไหน เพราะหากว่าฉันทนไม่ได้ ฉันอาจลุกขึ้นมาทำอะไรร้ายๆตอบแทน |
อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ ไม่อยากให้เข็มนาฬิกาเคลื่อนที่ได้ไหม กลัวเหลือเกินกับการเปลี่ยนไป กับวันใหม่กับหัวใจที่ร้าวราน |
พบกันแล้วก็แค่นั้น ไม่ได้สลักสำคัญสักแค่ไหน ไม่จำเป็นต้องมาบอกให้เข้าใจ จะไปก็ไป จะเจอะเจอกันทำไมให้เสียเวลา |
อยากไปก็ไปเถอะ ไม่เอยากเจอะไม่อยากเจอเธอหรอกหนา ตอนนี้ก็แค่มีความรู้สึกเสียดายเวลา เสียดายความรู้สึกที่มีค่า แค่นั้นเอง |
มัวแต่ฝันมานมนาน ว่าจะมีวันหวานกับเขา แต่วันนี้ไม่มีคำว่า 'เรา' ไม่มีเขา ไม่มีฉัน ไม่มีใคร |
ก็รู้ดีว่าเธอไม่เคยคิด และรู้ดีว่าฉันมีสิทธิ์แค่ผิดหวัง แต่ก็จะรักทั้งๆรู้ว่าเธออชัง ก็จะยอมผิดหวังตามสิทธิ์ที่มี |
ไม่ได้ต้องการความรัก ไม่ได้จะให้มาห่วงใย ฉันก็แค่ผู้หญิงอ่อนไหว เพียงใส่ใจฉันบ้าง เท่านั้นพอ |
ยิ่งห่างไกลยิ่งเจ็บปวด หัวใจร้าวรวดเมื่อคิดว่าเธอหน่ายแหนง ก็เก็บไว้ไม่บอกใครด้วยหัวใจที่คลางแคลง ถึงแจกแจงบอกใครๆก็ช่วยฉันไม่ได้สักคน |
น้ำตาฉันจวนจะรินไหล จะให้ทนอยู่ได้อย่างไรเฉยๆ แม้ว่าก่อนนี้รอเธอมาจนคุ้นเคย และเธอก็ไม่เคยรู้เลยถึงความทรมาน |
ไม่ต้องพบกันจะดีกว่า ถ้าจะต้องปั้นหน้าชาเฉย ไม่มีความรู้สึกดีๆเหมือนเคย ปล่อยให้เวลามันผ่านเลยไป |
ก็มีบางเวลา ที่หัวใจเหงาๆอ่อนไหว เจ็บร้าวลึกๆในใจ แต่จะมีใครมารับรู้ |
คงลืมฉันคนนี้แล้วซินะ ก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าอย่าหวั่นไหว ก็คิดไว้แล้วแต่ไม่แน่ใจ ก็คงเพราะไกลใจเธอจึงแปร |
บางเวลาที่คิดมาก คิดถึงรอยร้าวในหัวใจที่เป็นแผล อยากจะให้มีใครสักคนมาดูแล แต่ก็ไม่มีใครแคร์ ไม่มีแม้แต่จะเข้าใจ |