Poem Corner - น้อยใจ (หน้า 9)

น้อยใจ
หน้า 9

ถ้าเธอไม่รักก็บอกมา ฉันพร้อมจะเอ่ยลาอย่างคนที่ไม่มีสิทธิ์ บอกฉันสิ ที่ผ่านไปเธอไม่ได้คิด ฉันเข้าใจผิดไปเองเพียงฝ่ายเดียว
บอกเธอว่าลาแล้ว หอมกลิ่นดอกแก้วมาจากไหน น้ำเอยน้ำตาไหลมาทำไม เธอไม่รักใคร่ ก็อย่าไปใยดี
โปรดจงได้บอกฉัน เมื่อเธอนั้นต้องการจะจากไป ไม่ต้องกลัวฉันจะร้องไห้ เพราะน้ำตาไหลลงเต็มหัวใจหมดแล้ว
ปากเคยบอกรักมากๆ และไม่อยากให้จากไปไกลนักหนา แต่พอไกลไปแล้วกลับเฉยชา คงเห็นฉันหมดคุณค่าจะใส่ใจ
ไม่อยากจะเชื่อ ว่าเธอเป็นคนอย่างนี้ ก็เลือกแล้วนะ คิดว่าดูอย่างดี เลือกได้คนที่จริงใจ แต่ฉันก็ยังพลาด คิดว่าฉลาดดูคนได้ คิดว่าตัวเองเก่งเสียมากมาย สุดท้ายที่ได้คือน้ำตา
คนอะไรใจร้าย จะห่างหายก็ห่างไปเฉยๆ จะส่งข่าวมาให้ก็ไม่เลย เหมือนไม่ใช่คนคุ้นเคยและรักกัน
เมื่อหัวใจเธอมีใครคนอื่น ฉันก็เป็นเพียงคนเคยร่วมฝัน แต่ถึงแม้ว่าเราจะจากกัน สำหรับฉันจะมีเธอในความทรงจำ
เธอเปลี่ยนไปจริงๆนะหรือ ฉันยังหลอกตัวเองว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น ความรู้สึกของเรายังคงผูกพัน เธอยังไปลี่ยนใจจากฉัน ใช่ไหมเธอ
ฉันปลีกตัวออกมาเสียคงดีกว่า รอวันที่เธอบอกลาฉันคงรับไม่ได้ ถึงวันนั้นฉันคงแทบขาดใจ และอาจต้องร้องไห้เพราะการเปลี่ยนไปของเธอ
เธอบอกว่าลาก่อน หัวใจร้าวรอนเจ็บพิษบาดแผล เมื่อเธอไม่แคร์ จะรักเธออยู่ใย
อยากจะโทษความไกลห่าง ที่ทำให้ฉันอ้างว้างหวั่นไหว อยากจะโทษวันเวลาที่เปลี่ยนไป ที่ทำให้หัวใจเธอเปลี่ยนแปร
พอกันที ไม่มีประโยชน์อะไรที่ฉันจะยอมเจ็บช้ำ เรื่องเก่าๆที่ผ่านมา ไม่อยากจำ คำพูดทุกคำ ทุกการกระทำ ฉันลืมไปแล้ว
แล้ววันนี้ก็มาถึงจนได้ วันที่เธอเดินไปจากฉัน วันที่ไม่มีแล้วความผูกพัน วันที่ไม่มีฉัน และไม่มีเธอ
พูดออกมาเถอะ ฉันอยากจะให้เธอเปิดเผย ดีกว่านิ่งเงียบไม่พูดอะไรเลย หรือจะให้ฉันเสียน้ำตาอย่างที่เคย เป็นมา
ฉันอยากจะกลับไปปเป็นคนเก่า อาจจะเป็นคนที่เหงาอยู่เสมอ แต่ก็ไม่มีใคร ในใจ เหมือนอย่างเธอ คนที่ทำให้ฉันเพ้อตลอดมา
รู้สึกปวดร้าว รู้สึกถึงความว่างเปล่าในความฝัน ความสวยงามความจริงใจที่เคยให้กัน ความรู้สึกดีๆนั้น ..จืดจางไป
เจ็บก็ใจฉันเท่านั้น คืนวันกับความฝันเก่าก่อน ภาพความหลังก็ยังคงหลอกหลอน ไม่มีอีกแล้ว ความอาทรจากใจเธอ
ทำอย่างนี้ฉันปวดร้าว มาบอกกล่าวรักกันด้วยคำหวาน แล้วเงียบหายไปเนิ่นนาน จะให้"ร้าวราน"กันทำไม
พอกันที ไม่ต้องมามีน้ำใจกับฉัน ไม่ต้องมาห่วงใยกันและกัน ไม่ต้องนึกถึงความฝันที่ผ่านมา
ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า หรือว่าฉันขี้เหงาเกินไปใช่ไหม หรือเป็นฉันข้างเดียวที่คิดไป คิดว่าเธอจะห่วงใย อาทร
ฉันคงเป็นฝ่ายผิด ผิดที่รักเธอมากนักหนา ก็จะกระไรถ้าสิ่งตอบแทนคือ'น้ำตา' มันก็แค่ปวดปร่าในหัวใจ
ในเมื่อเธอจะเลิกรัก ฉันก็จัดไม่ยื้อยุดเธอไว้ มันจะมีค่าอะไรในเมื่อหัวใจ เธอไม่มีฉันไว้เหมือนเคยมา
มันเจ็บนะ เมื่อนึกถึงวันที่ผ่านมา ก็สมแล้วทำตัวเป็นคนไม่มีค่า ไม่มีราคาพอจะใส่ใจ ไม่ทะนงตัวเอง ทำเก่งทั้งที่อ่อนไหว เผลอเก็บเธอเอาไว้ในใจ ผลสุดท้ายก็ได้แค่คำลวง
ที่เธอเป็นอย่างนี้ เพราะความห่างไกลนี่ใช่ไหม จึงทำเหมือนคนไม่มีหัวใจ ปล่อยให้คนไกล ต้องร้องไห้กับความไม่ใยดี
ฉันเรียกร้องเธอมากเกินไปหรือ ฉันยุดยื้อเธอมากไปใช่ไหม เธอคงขาด"อิสระ"ในหัวใจ จึงห่างไป ทั้งใจและสายตา

น้อยใจเมนู | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14



ส่งคำแนะนำ ติชม หรือ ส่งกลอนของคุณมาได้ที่นี่เลยค่ะ
ICQ 2675794