 โปรดอย่าอ้างว่ายังรักฉันอยู่ ที่ผ่านมารู้ๆไม่เคยจะเห็นหัว จนหัวใจมันตายด้านไม่สั่นรัว จะกลับมาพันพัว..อย่าหัวเลย |
| ดวงตาเธอเศร้านะคนดี เป็นดวงตาคู่นี้ใช่ไหม ที่ทอดปลายสายตาไปห่างไกล แล้วละเลยฉันไว้ ตรงนี้เอง |
| ทุกคนคือทางผ่าน รวมทั้งฉัน ใช่หรือไม่ ไม่อยากถูกตราหน้าเหมือนใครๆ ที่เธอเฉดหัวไป ไม่ใยดี |
| ที่น้ำตาไหลพร่าง เพราะบางอย่างผ่านเข้ามา ช้ำชา ท่วมท้นดวงตาดวงใจ น้ำตา ไหลปนมากับความอ่อนไหว ที่ร้องไห้ ไม่ใช่เพราะเธอหรือเพราะใคร แต่ร้องไห้ที่หัวใจ ไม่เข้มแข็งพอ |
| ถ้าอะไร อะไรมันหนักหนา ไม่ต้องมาคบกันก็ได้ ถ้าลำบากที่จะรักก็จากไป ไม่ต้องมาเห็นใจ...ไม่ต้องการ |
| อยากจะลืมทำไมลืมไม่ได้ อยากตัดใจทำอย่างไรใจยังฝัน อยากหลบหน้าแต่ตายังหากัน อยากลืมฝันลืมอย่างไร ลืมไม่ลง |
| ฉันนะคนไม่ใช่สิ่งของ ใช่ว่าจะจับจองไว้ง่ายๆ จิตใจจะเป็นจะตาย มีใครนึกถึงใจฉันเลย แย่งกันไปแย่งกันมา รู้หรือว่าที่ฉันเฉย ก็เพราะไม่ชอบคนไหนเลย ทำไมไม่เคยจะเข้าใจ |
| เปลี่ยนตัวเองเพื่อเขามาก็หลายหน เปลี่ยนเสียจนตัวเองยังสงสัย อุตส่าห์เปลี่ยนเพื่อให้เขาเห็นใจ แล้วยังไง เขาก็ไปไม่กลับมา |
| ความรู้สึกของฉันรับไม่ไหว ทนไม่ได้ที่ให้ใครมาสงสาร ขอคืนนะ หัวใจที่เธอไม่ต้องการ แล้วอย่าได้พบพานกันอีกเลย |
| ฉันแคร์เธอมาก แต่ทุกอย่างก็ยากเกินกว่าจะแก้ไข พอกันทีความเจ็บร้าวในหัวใจ ทนไม่ได้อีกแล้วกับใจเธอ |
| เคยย้อนถามตัวเองบ้างหรือเปล่า ที่มาเฝ้าถามคนอื่นว่าเจ็บไหม เธอนั่นแหละรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าทำร้ายใจใครพอหรือยัง |
| หวนหาใครบางคน เคยเดินตากฝนบนถนนคืนหนาว เธอจากไปไม่มีข่าวคราว เหมือนดั่งดวงดาววูบวับดับไป |
| ซองจดหมายเก่าๆ เรียงซ้อนเหงาๆอยู่ในตระกร้า ใครกันหนอเคยเขียนมา เขียนบอกว่ารักฉันมากกว่าใคร ลายมือก็มั่นคง วาดรูปดอกไม่ตรงมุมกระดาษสีใส ถ้อยคำอาทรบอกหวง -ห่วงใย แต่คืนวันผ่านไป จดหมายใยร้างรา |
| มองเห็นค่ากันสักนิด อย่าเพียงคิดแกล้งกันให้หวั่นไหว ฉันก็มีหัวใจ เธอทำได้อย่างไร เหมือนไร้อาทร |
| ความรักหวานนักในความฝัน โอ้ว่าวารวันแต่เก่าก่อน ใยเล่ารักร้างรามายอกย้อน ให้ตื่นตามาร้าวรอน ทุกข์ระทม |
| ปวดร้าวอยู่ลึกๆ ใจรู้สึกว่าหมองไหม้ ฉันใกล้แต่เธอไกล ความหมายใด จึงไม่มี |
| กี่วันกี่คืนที่ขื่นขม ก็เพราะอารมณ์อ่อนไหว กี่รักกี่หวงห่วงใย ก็แค่หัวใจบอบบาง |
| มีเธอก็เหมือนไม่มี แล้วอย่างนี้จะมีทำไม ไปเถอะถ้าอยากไป และก็ไปไม่ต้องกลับมา |
| อยากหนีเธอไปให้ไกล ไม่อยากมาพบพานมาเห็นหน้า เจ็บช้ำจนหัวใจด้านชา เสียแรงตลอดเวลาไว้เนื้อเชื่อใจ |
| ลมพัดดอกไม่ร่วง ดอกไม่สีม่วงจะปลิวไปไหน หรือจะเหมือนเจ้าหัวใจ ถูกลมลวงพัดปลิวไป-ไม่รู้ทาง
196ขอให้เธอไปจากฉันเงียบๆ อย่าสนใจน้ำตาเย็นฉียบที่ไหลอยู่ ความรู้สึกฉันเป็นเช่นไรเธอก็คงรู้ ในหยดน้ำตาพรู มีความอาลัย
|
| รู้ว่าฉันน้อยใจหรือแกล้งไม่รู้ โกรธด้วยนะที่อยู่ๆมาแปรผัน หรือว่าที่เป็นไปไม่สำคัญ เธอไม่ได้ผูกพันฉันสักนิดเลย |
| เธอมีคนอื่นโดยไม่แคร์ฉัน เสียดายความฝันที่เคยฝากให้ ฝากรัก ฝากหวัง ฝากใจ ฝากไว้เพื่อจะช้ำ เสียน้ำตา |
| เสียดายความรัก น้อยใจนักไม่มีค่า เหมือนหัวใจไร้ราคา ไม่ปรารถนา ยังมาย่ำยี |
| หากใจเราไกลกัน ความใกล้นั้นก็ไร้ค่า ความหมายของสายตา จึงเย็นชาต่อหัวใจ |
| ไกลใกล้จะมีความหมายอะไร ในเมื่อใจเราไม่เคยจะใกล้กัน ไม่เคยมีความผูกพัน มีแต่ฉันที่รักมั่นอยู่ฝ่ายเดียว |
