 รักเดียวรักยังไงรักไม่เป็น ทีรักเร้นรักหลบล่ะทำได้ จริงๆแล้วไม่อยากให้ใครเสียใจ แต่ทำไงมันหลายใจจนเคยตัว |
| อยากอยู่คนเดียว ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร อยากเป็นคนไม่มีหัวใจ จะได้รักใคร ไม่เป็น |
| เป็นเพื่อนก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยฉันก็ไม่ถูกทอดทิ้ง แต่ครั้งหนึ่งฉันก็เคยบอกว่าชอบเธอจริงๆ และคงจะไม่ใช่สิ่งที่ลืมกันง่ายๆ |
| อย่ามาดูถูกความรู้สึกฉัน ถ้ามันไม่ตรงกันกับความคิดเธอ อย่ามาว่าฉันเพ้อเจ้อ เพราะเธอก็เพ้อเจ้อเหมือนกัน อย่าพูดอะไร ถ้าเธอยังไม่แน่ใจในสิ่งนั้น อย่ามาท้าขอเลิกกัน ถ้าเธอนั้น ไม่แน่จริง |
| หากเธอได้อ่านกวีเหล่านี้ เธอคงรู้จักฉันดีกว่าแต่ก่อน ว่าตั้งแต่ฉันถูกเธอตัดรอน ฉันสั่นคลอนเพียงใดที่ผ่านมา |
| รู้ว่ามันต้องเจ็บปวดบ้าง แต่ก็ดีที่คนถูกทิ้งขว้างคือฉัน เพราะเธอกับเขาและเรื่องราวความผูกพัน มันดูสวยงามเกินกว่าที่ฉัน จะทำลาย |
| เมื่อทุกอย่างจบ ฉันก็พบว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา มันเป็นเพราะว่า ฉันคิดไปเอง |
| ทำไมต้องหลบหน้า ทั้งสายตาเธอก็ยังมีฉัน ถึงเราไม่อาจผูกพัน ก็เป็นเพื่อนกันได้ไหมเธอ |
| คบกันมาเท่าที่พบ จะทนคบกันไปก็ใช่ที่ เพราะต่างเหมือนคนแปลกหน้ากันทุกที คบกันก็เท่านี้ คบไปทำไม |
| ความรู้สึกอย่างนี้ ใครๆก็มีกันได้ แค่บอกว่ารัก รักมากมาย เธอก็คงพอใจ ใช่ไหมเธอ |
| เมื่อฉันมองท้องฟ้า ฉันบอกตัวเองว่า อย่าพ้อเจ้อ ถึงจะเหงาบ้างก็ยังมีเธอ และรอเสมอถ้าเธอจะกลับมา |
| เพียงอยากมาเพื่อสบสายตา ให้รู้ว่ายังไม่มีอะไรเปลี่ยนผัน ยังไม่ลืมเรื่องราวระหว่างกัน แม้ว่าคืนวันจะผ่านเลย |
| ฉันรู้นะว่าเธอทำไม่ได้ ที่จะหักห้ามใจให้มีแต่ฉัน เราคบกันแค่เวลาไม่กี่วัน จะให้ฉันแทนเขานั้น ไม่มีทาง |
| เลิกราใช่เลิกร้าง ไม่ต้องเหินห่างก็ได้ เป็นเพื่อนที่ดีกันต่อไป ไม่จำเป็นต้องมีอะไร ผูกพัน |
| ใครจะรอก็รอไปก็แล้วกัน ไม่อยากพูดให้ความหวังกันมั่วๆ ไม่อยากทำให้ใครมาเนียนัว กว่าจะรักเป็นตัวตนคงอีกนาน |
| ถอนหายใจแล้วส่ายหน้า เบนสายตายังฟ้ากว้าง เมฆพริ้วแผ่วแล้วจางบาง ก็อ้างว้างเหลือเกินแล้ว |
| อย่าเพ้อเจ้อ ไม่มีเธอฉันก็อยู่ได้ ใช่..ฉันอาจรักใครจนงมงาย แต่ตอนนี้ไม่ใช่..กับเธอ |
| เพราะว่าอาทร จึงไหวอ่อนกับความรู้สึก เมื่อเธอรับสิ่งในใจลึกๆ เธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนฉันไหม |
| กลีบดอกไม้ที่รานร้าว บอกกล่าวถึงการจากไป อดไม่ได้ที่จะใจหาย กับคำง่ายๆ 'จากลา' |
| ที่นี่ไม่ต้องการใคร จะร้าวอย่างไรก็หัวใจฉัน ไม่ต้องมาให้ความสำคัญ หัวใจฉันมันอิ่มตัว |
| กลับมาได้ไหม มาใกล้ๆคอยแลเหลียว ฉันไม่กล้าอยู่คนเดียว กับทางที่ลดเลี้ยว โดยไม่มีเธอ |
| ขอเก็บอดีตระหว่างสองเรา เก็บเป็นความทรงจำเอาไว้ จากกันทั้งยังรักย่อมร้าวรานใจ ถึงอาวรณ์อาลัย ก็ต้องลา |
| ฉันได้เรียนรู้ความจริงในชีวิต ไม่ใช่เพราะฉันพ่ายแพ้ เธอจากไปฉันจึงรู้ว่าฉันไม่ใช่คนอ่อนแอ ถึงหัวใจบางห้องจะมีแผล แต่ฉันก็ยังเป็นฉันได้เหมือนเดิม |
| ไม่อาจทดแทนเพียงช่อดอกไม้ เพราะคุณมีความหมายเป็นนักหนา และเชื่อมั่นเหลือเกินว่า ไม่อาจร่ำลาหรือตัดใจ |
| ชีวิตทุกวันที่ผันผ่าน พบเจอแต่ความร้าวรานสับสน ความรู้สึกร้อนรุ่มวุ่นวายว้าวน ไม่มีใครสักคน สนใจ |
