ถามสายลม
ถามท้องฟ้า ถามว่า ฉันแคร์เธอไหม ถามสายหมอก ถามดอกหญ้า ถามว่าหัวใจฉัน เป็นเช่นไร
ถามเมฆขาว ถามดาวเดือน แต่เหมือนคำตอบจะไร้ ถามนู่นถามนี่ทำไม ก็ใยไม่ถามหัวใจตัวเอง |
เพียงห้ามใจไม่ให้รัก
เพียงหักใจไม่ให้คิด เพียงเท่านี้ไม่ยากเลยสักนิด และตัวเธอก็มีสิทธิ์จะทำได้ |
โปรดบอกสักนิดว่า..ไม่คิดถึง
ฉันจะได้เลิกซึ้งทำตาฝัน โปรดบอกให้แน่ว่า..แค่เพื่อนกัน ที่ผ่านมานั้น ฉันจะได้ลืมเลือน |
อยากขอบคุณเหลือเกิน
กับความหมางเมินและชาเฉย วันเวลาที่ผ่านเลย ฉันคุ้นเคยกับเพียงแค่.. หน้ากากคุณ
|
หนาวแล้วนะคนดี
อีกไม่กี่วันนี้ก็ปีใหม่ อยากรู้จังเธอเตรียมของขวัญให้ใคร จะใช่ฉันหรือไม่..คนดี |
อยากวาดหัวใจให้เป็นสีขาว
จะได้ไม่รวดร้าวที่เลิกรักเธอไม่ได้ อยากติดปีกให้หัวใจ โบยบินไป อยู่ที่ไหนก็ได้..
ที่ไม่ต้องมีเธอ |
ดีใจที่ได้รู้จัก
แต่อย่าให้บอกว่ารักเลยได้ไหม ยังอยากให้เวลากับหัวใจ เพราะเธออาจไม่ใช่..
เป็นเพียงใครสักคน ที่ผ่านเข้ามา |
เป็นความรู้สึกลึกซึ้ง
คงจะเกินเธอรู้ถึงและเข้าใจได้ ใครกันแน่หนอที่เปลี่ยนไป เป็นใครกัน..ฉันหรือเธอ |
สำหรับเธอ
คนที่เพิ่งมาพบเจอชิดใกล้ คนที่เติมความสุขเล็กๆขึ้นในใจ ถึงยังไง ฉันก็คงรักเธอ
ไม่ได้จริงๆ |
ไปเก็บความรักกันไหม
เก็บตามตรอกซอกซอยเก็บตามต้นไม้ เอามาใส่กล่องหัวใจ แล้วไปแจกจ่ายให้ กับใครก็ได้..ที่ขาดแคลน |
เธอเป็นเหมือนไฟ
ที่ฉันไม่อาจอยู่ใกล้ ทำได้เพียงยืนมองอยู่ไกลๆ แล้วรับไออุ่นไว้โดยลำพัง |
สวัสดีจ๊ะ..ความเหงา
ปลอบใจเราว่าอย่าร้องไห้ ไม่เห็นจะต้องง้อใครๆ ฉันนี่ไง..ความเหงา.. จะเป็นเพื่อนเอง |
เจ้าไม่ได้มีความหมายในใจเขา
แต่เจ้าเอาเขามาไว้ในใจนี้ และสุดท้าย ความรวดร้าวที่เจ้ามี คือใจที่ชอกช้ำ
..เจ้าทำเอง |
แล้วแต่คนจะพูดไป
ใจฉันก็เฉยๆ ไม่อยากคิดให้เกินเลย มากกว่าเคย..เป็นเพื่อนกัน |
ต่างคนก็ต่างคิด
อยากสนิทชิดใกล้ ต่างคนต่างว้าวุ่นใจ แต่ไม่มีใครกล้าพอ |
ขีดๆเขียนๆ
วนเวียนเรื่องความรัก แล้วสักวันจะ ลบเรื่องรักๆให้หมดใจ |
ทุกคนต่างเดินทาง
แยกย้ายบ้าง ไปตามใจ แต่สิ่งหนึ่งที่คงไว้ คือดวงใจ..ที่มั่นคง |
อย่าให้ฉันคิดอะไรไปเอง
อย่าข่มเหงกันได้ไหม แค่บอกมาว่ารักหรือไม่ ที่เหลือฉันจะขอทำใจเอง |
หัวใจทั้ง
4 ห้อง เธอจะจองก่อนไม่ได้ เมื่อพิสูจน์แล้วมั่นใจ ฉันจะให้ไปทันที |
รักเธอก็เพราะเธอน่า-รัก
ถ้าไม่รักก็เพราะรักไม่ได้ แคร์เธอก็แคร์แค่หมดใจ แต่ถ้าแคร์ไม่ไหว ก็เพราะใจเธอ
ไม่น่าแคร์ |
เป็นแค่คนรู้จัก
จะเป็นคนรักคงไม่ได้ เพราะเราต่างกันมากมาย และเธอไม่คิดอะไรมากไปกว่าเพื่อนกัน |
ถ้าให้ฉันบอกตรงๆ
ฉันก็คงบอกว่าไม่รัก แค่ชื่นชมและอยากรู้จัก แต่จะให้รักคงเป็นไปไม่ได้ |
ที่สุดก็เป็นได้แค่นั้น
ตำแหน่งคนสำคัญที่เธอมอบให้ จะบอกกันตรงๆก็คงจะโหดร้ายเกินไป เธอจึงบอกเป็นนัยๆ
ว่าฉันยังไม่ใช่ตัวจริง |
จะเก็บฉันไว้ตรงไหน
ในเมื่อใจเธอยังมีเขา ให้ฉันเป็นส่วนเกินหรือ..ฉันไม่เอา เมื่อมีเขา ไม่มีฉัน
ไม่เป็นไร |
เธอไม่ต้องรับรู้ว่าฉันคิดอะไร
เธอไม่ต้องใส่ใจว่าทำไมฉันจึงเศร้า เธอไม่ต้องทำอะไรเพียงปล่อยให้ฉัน ปลอบใจตัวเองเบาๆ
ฉันเคยชินกับความว่างเปล่า และสามารถใช้ความเงียบเหงา ..คิดถึงเธอ |